Voetbalvereniging Sportclub Lochem
4 oktober 2017

Bon Boys uit, altijd lastig.

1 oktober, Bon Boys 7

Toen ik mijzelf aanbood om mee te helpen aan deze wedstrijdverslagen, had ik niet helemaal beseft dat ze ook geschreven zouden moeten worden na verliespartijen. Niet dat ik de illusie had dat Lochem 5 een ongeslagen seizoen zou gaan beleven, maar het was een gedachte die ik voor me uit had geschoven. Dat zien we wel weer op het moment dat het eerste verlies in de competitie daar is. En daar was dan dat moment. Maar ik loop op de zaken vooruit, laten we bij het begin beginnen, toen de mannen van Lochem 5 zich in alle vroegte verzamelden voor de uitwedstrijd in Haaksbergen.

Om verzameltijd 7:45 uur zat Lochem 5 bijna compleet in de kantine. Ondanks dat enkele lieden zich een extra 5 à 6 minuten permitteerden op de laatste wedstrijddag waar aan ‘te laat komen’ nog geen consequentie gebonden zat, werd uiteindelijk met een gemotiveerde groep van 16 man zelfs nog even de tijd genomen voor een korte tactische bespreking. Door dit tactisch oponthoud en een senior weggebruiker met alle tijd van de wereld kwam een groot deel van het team een klein kwartier voor de aftrap aan bij de velden van Bon Boys. Er was enkel nog tijd voor een tamelijk beperkte en individualistische warming-up, die een enkeling (ik noem geen namen) voor een groot deel uitvoerde nabij of op de sanitaire voorzieningen.

Om 09:00 werd het spel in gang geblazen op een veld met kunstgras dat voor €6,95 per m² leek te zijn aangeschaft bij de Hornbach en eerder bestemd leek voor een balkon van een stadsflat dan voor een voetbalwaardige kunstgrasmat. Alhoewel vanaf de start van de wedstrijd de organisatie aan de kant van Lochem wel aardig stond en de tegenstander werd gedwongen de lange bal te hanteren, riepen de bezoekers de problemen over zich af door veel te veel duels te verliezen. Zeker rechtsback Stefan, die voor de tweede week op rij vooral aan het pieken was op de zaterdagavond en -nacht, hield er qua timing en positionering een geheel eigen standaard op na. Hele grote kansen leverde dit echter in de beginfase niet op voor Bon Boys en het gevaar bleef beperkt tot een paar mislukte afstandsschoten.

Bon Boys moest dan ook in het zadel worden geholpen door een helpende hand van Lochemse zijde. Na 20 minuten deed onze flegmatieke laatste man Jordi namelijk een ‘Frank de Boertje’ en dan heb ik het niet over een splijtende crosspass à la kwartfinale Argentinië, WK 1998, maar over een te nonchalante, te korte terugspeelbal op de keeper, waar menig Ajacied op de tribune in de jaren ’90 zijn hart voor vasthield. Zeg maar wat we in het hedendaagse Nederlandse voetbal een ‘Veltmannetje’ zijn gaan noemen. 1-0 Bon Boys.

Waar Lochemse kansen uitbleven, werd Bon Boys in het restant van de eerste helft steeds gevaarlijker door een aanhoudend gebrek aan concentratie, felheid en zorgvuldigheid bij de uitploeg. Om de malaise compleet te maken, werd een corner door de nr. 11 van Bon Boys onderkant lat binnengekopt en gingen beiden ploegen rusten bij een 2-0 stand. De eerste helft was een zwakke vertoning geweest en dat was dan ook de boodschap van Niels die de mannen in stevige bewoordingen op scherp zette.

De woorden van Niels hadden effect en er was een assertiever Lochem 5 te zien in de tweede helft. Bon Boys leunde achteruit en verdedigde de voorsprong met de nodige overtredingen. Het resulteerde in een surplus aan balbezit voor Lochem en hoewel dit maar moeizaam omgezet kon worden in uitgespeelde kansen, kwamen de kansen er wel. Nadat er al enkele schoten waren gelost op het doel van de thuisploeg, kopte Bart, die opdook bij de eerste paal, een goede voorzet vanaf de linkerflank richting de verre hoek. De bank veerde al op maar werd gefopt door een vertekend perspectief vanuit de dug-out. De keeper bleek er nog net een handje tegenaan te hebben gekregen en de bal ging naast.

Deze zelfde keeper ging een paar minuten later opzichtig de fout in bij een corner van Lochem door onder de bal door te gaan. De kopkans die Ayoub daardoor kreeg was zowel levensgroot, als compleet onverwacht en scheerde hard over de deklat.

Er waren nog maar 15 minuten over om iets aan de achterstand te doen. Het was tijd voor een alles-of-niets-tactiek en met Renzo, die in de rust met een bovenbeenblessure was gewisseld, werd ‘fris’ aanvallend bloed gebracht voor voorstopper Joseph. Het was het proberen waard, maar bleek net wat te opportunistisch. Geen aansluitingstreffer en gelijkmaker, maar 3-0 en 4-0. Met deze ietwat geflatteerde stand op het bord kwam er een einde aan een wedstrijd waarin we vooral de hervonden strijdlust en overtuiging uit de tweede helft mee moeten nemen naar volgende week als we Hector 6 ontvangen op Sportpark “De Elze”. Om 10:00 uur wordt er dan afgetrapt tegen een tegenstander die garant staat voor strijd en spektakel.

Aan de lezers: tot volgende week. Aan onze trouwe kijkers: ik zie jullie aan de zijlijn!

Disclaimer | Login