Carel weet het zeker: plezier levert echt iets moois op in het voetbal
Ik zeg het maar even recht voor zijn raap: ik was blij dat het WK voetbal er opzat, want we waren wel aan vakantie toe. Het WK was toch meer een commercieel feest dan een voetbalfeest, belachelijk dure kaartjes, een president die de regels naar zijn hand zette, verplichte drinkpauzes die in wezen gewoon reclamepauzes waren, shows tijdens de rust en een teleurstellend resultaat voor het Nederlands elftal. Maar er was gelukkig ook wel het nodige te genieten, en menigmaal waren het de outsiders, zij van wie niets werd verwacht, die iets moois lieten zien.
En onwillekeurig denk ik dan ook meteen aan Sportclub Lochem JO15-3 van het afgelopen seizoen.
Dit team begon het afgelopen seizoen met toch wel het label van een team met (sociale) uitdagingen en niet al te veel talent (het is immers de O15-3…). En dan ook nog eens een brommerige, chaotische trainer, die ik toevallig al heel lang ken omdat ik hem regelmatig tegenkom als ik voor de spiegel sta… Een bijeengeraapt stel dat elkaar niet of nauwelijks kende, laat staan met elkaar had gevoetbald. Eerste en tweede fase verliepen zeker niet optimaal, zeg maar het Paraguay van de Achterhoek, grote mond naar elkaar, pittig in de duels, gemopper naar de scheids, en voetballend was het ook niet veel. Nee, er werd niet echt hard gewerkt aan een goede, sportieve reputatie zou je zo maar kunnen denken, als je op een afstandje naar ze keek.
Maar toch… groeide wel iets en als je maar even wat meer tijd besteedde aan het observeren dan werd het beeld toch anders.
In de winterstop zat het team een paar keer bij elkaar, de puntjes werden op de i gezet, en er werd nog meer nadruk gelegd op de goede dingen die ze hadden laten zien als team en individueel. En er ontstond geloof in een goede 3de fase. Geen onderling geruzie meer, geen gemopper op scheidsrechters en medespelers. Het was net het Frankrijk dat juist tegen Paraguay speelde: elkaar aanmoedigen en vooral (persoonlijke) successen vieren (ik heb nog nooit eerder een 14-jarige zo blij gezien na een assist) etc. En als het toch een keer fout ging en de emotie (te) hoog opliep, elkaar op gepaste wijze daarop aanspreken en waar nodig steunen: ‘niet zo handig van je die rode kaart pakken voor aanhoudend commentaar, maar we winnen de wedstrijd voor jou’, wat ook gebeurde en een oprecht excuus van de ontvanger van de rode kaart naar de groep en de scheids. En vooral op alle pittige overtredingen de enige juiste reactie a la Mbappe: lachend weglopen en gewoon niet boos worden. Plezier stond weer voorop, met een lach het veld op, met een lach het veld af. Was het allemaal ineens rozengeur en maneschijn?
Nee, zeker niet, maar een dikke nederlaag en een onnodig gelijk spel leverde geen scheldkanonnades meer op (eerder wel..) maar een waardig kampioenschap! Daar mogen die jongens heel trots op zijn!
U is allen gegroet
Carel Corner